مشاوره فریز تخمک

انجماد تخمک همان نیمه نخست یک سیکل IVF است: تحریک تخمدان، پایش و تخمک‌کشی. تفاوت در این است که تخمک‌ها به‌جای بارور شدن، بلافاصله منجمد و ذخیره می‌شوند.

روش امروزی، ویتریفیکاسیون یا انجماد فوق‌سریع است. تخمک در کسری از ثانیه سرد می‌شود تا کریستال یخ — که ساختار سلول را تخریب می‌کند — فرصت تشکیل پیدا نکند. این تغییر، بقای تخمک پس از ذوب را نسبت به روش‌های قدیمی به‌شکل چشمگیری بهبود داد.

وقتی تصمیم به بارداری بگیرید، تخمک‌ها ذوب، با میکرواینجکشن بارور و به‌صورت جنین به رحم منتقل می‌شوند. یعنی انجماد تخمک، بارداری را تضمین نمی‌کند؛ **گزینه‌ای را حفظ می‌کند** که در غیر این صورت با گذر زمان از دست می‌رود.

کیفیت و تعداد تخمک با افزایش سن کاهش می‌یابد، و این روند برگشت‌پذیر نیست. هرچه تخمک در سن پایین‌تری منجمد شود، شانس آن در آینده بیشتر است — تخمکِ منجمدشده «پیر» نمی‌شود.

به همین دلیل انجام آن در دهه سوم زندگی معمولاً نتیجه بهتری می‌دهد تا در سال‌های پایانی دهه چهارم. در سنین بالاتر همچنان ممکن است، اما ممکن است برای رسیدن به تعداد کافی، بیش از یک دوره لازم شود.

دلایل رایج: تصمیم به تعویق بارداری، نداشتن شریک زندگی در حال حاضر، بیماری‌هایی مانند اندومتریوز که ذخیره تخمدانی را تهدید می‌کنند، و — مهم‌تر از همه — پیش از شروع شیمی‌درمانی یا پرتودرمانی که می‌تواند به تخمدان آسیب دائمی بزند.

در مورد بیماران سرطانی، زمان حیاتی است: این گفت‌وگو باید پیش از شروع درمان و بدون تأخیر انجام شود.

هر تخمک منجمدشده یک بارداری نیست. بخشی از تخمک‌ها پس از ذوب زنده نمی‌مانند، بخشی بارور نمی‌شوند، و بخشی از جنین‌های حاصل به مرحله انتقال نمی‌رسند. زنجیره ریزش در هر مرحله وجود دارد.

به همین دلیل هدف، «چند تخمک» نیست، بلکه «چند تخمک با توجه به سن شما» است. هرچه سن بالاتر باشد، برای رسیدن به شانس مشابه، تعداد بیشتری لازم است — و گاهی این یعنی بیش از یک دوره تحریک.

تیم درمان پیش از شروع، بر اساس AMH و شمارش فولیکول‌های آنترال، تخمینی از تعداد قابل انتظار در هر دوره به شما می‌دهد. اگر جایی عدد قطعی و بدون ذکر سن شنیدید، آن عدد را جدی نگیرید.